از صبح که دخترک به مهد رفته است مثل مرغ سرکنده بی تابم .دخترک به قدر کافی بزرگ شده که گاهی با هم بر سر نقاط غیر مشترکمان بحث کنیم . با خودم فکر میکنم چقدر این روزها زود رسید . یادم نمی آید در پنج سالگی این قدر شخصیت مستقلی داشته باشم که با کسی بر سر خواسته های شخصیم بحث کنم ! ماجرای امروز این طور شروع شد که بابایی یک تقویم برای سال تحصیلی کار کرده بود که  دیروز سهمیه ی تصویرگر را بعد از سه ماه از شروع سال تحصیلی تازه تحویلش دادند. آن قدر قشنگ بود که با استقبال دوست و آشنا مواجه شدو در زمان کمی جز چند دانه برایمان نماند . صبح یکی را گذاشتم توی کیسه و چون خیلی بزرگ بود خودم برای دخترک تا جلوی در بردم تا سوار ماشین شود. توی حیاط گفت من این تقویم را هدیه می کنم به خاله مونا (مربی مهدش ) و می گویم مال خود خودت ! گفتم دخترم این تقویم برای مهد است ، به درد او که بچه هم ندارد نمی خورد ، برو به خانم مدیر تحویل بده ، تا همه استفاده کنند . گفت ، نه ! خوشم نمیاد . دوست دارم به هر کی دوست دارم هدیه کنم ! عصبانی شدم . سرویس جلوی در منتظر بود و بوق می زد و ما به نتیجه نمی رسیدیم . مصر بود که حرف من به کرسی ننشیند! یک خلق عجیب هم دارد که وقتی بر انجام چیزی اراده کند ، فقط حرفش را تکرار می کند ، انگار آدم را نمی شنود . هر چقدر توضیح بدهی باز خواسته اش را برای چندمین بار بی کم و کاست تکرار می کند . یعنی یک شگرد عجیب است که من در سی و چند سالگی از کتابهای روانشناسی یاد گرفتم . این که اگر برکاری مصمم هستید ، توضیحات طرف مقابل را بشنوید ، اما با احترام ، عین جمله ی خودتان را تکرار کنید تا به هدفتان برسید. بحث نمی کند ، توضیح هم نمی دهد ، فقط عین خواسته اش را با خونسردی تکرار می کند !... در آخر ، وقتی سوار ماشین می شد تقویم را تحویل خانم راننده دادم و گفتم لطف کنید و این را به خانم مدیر تحویل دهید . دخترک اخم کرده بود و انگار کمی به غرورش هم برخورده بود! ... سرویس که راه افتاد ، به من نگاه هم نکرد . دستهایش را به سینه زده بود و با عصبانیت تکیه داده بود . حالا اما ، نمی دانید چقدر پریشانم ! گاهی اوقات تصمیماتی که می گیریم و آنچه که می کنیم آن قدر در فرصت کمی رخ می دهد که فرصت باز اندیشی و رسیدن به نتیجه ی بهتری نیست . شاید می شد با هم به تفاهم برسیم . شاید بهتر بود یکی هم برای مربی بی بچه ! می فرستادم . اما آن وقت ممکن بود به کمک مربی بربخورد و من به قدر کافی نداشتم یا شاید دخترک فکر می کرد که هر حکمی بدهد و مثل همیشه از روش آزموده اش بهره بگیرد ما تسلیم می شویم . فکر می کنم این ها، اولین و ساده ترین نشانه های آینده ای است که در پیش داریم . اولین شکستهایمان در عدم تفاهم برای رسیدن به چیزی که تجربه به ما بزرگترها می گوید درست است . نمی دانم ! فقط اخم دخترک و تصور غرور به درد آمده اش از جلوی چشمم نمی رود ...