بهار می‌آید
خم‌های تنم سبز می‌شوند
ترانه، شوخی، شراب، سرخابی
به من می‌آید

بهار می‌آید
آوازخواندن، رقصیدن، پای‌کوبی
به من می‌آید
من به خاک می‌آیم
پرخیال می‌شوم
خراب‌کاری، دسته‌گل، غش غش خنده به من می‌آید

بهار می‌آید
من به تو
تو
اما
تنها
به بهار می‌آیی *

برای نوشتن از اونچه که توی یکسال به آدم گذشته ، اونقدر حرف زیاده که حالا که می خوام بنویسمش حس می کنم هر لحظه دارم بیشتر به اختصار نزدیک می شم ، اونقدر که دیگه حرفی باقی نمی مونه ،گاهی که حرفهای آدم خیلی زیاده ناگهان سکوت مهمون دلت می شه چون نمی دونی چی بگی یا از کجا شروع کنی تا حق مطلب ادا بشه و چیزی رو دلت نمونه ...

حالا که به سال گذشته نگاه می کنم ، می بینم که چیزی از تلخی هاش به یاد نمی آرم ، یعنی نه اینکه نبوده ، چون این رسم زندگیه که گه گاه با نشون دادن چهره ی زشتش ما رو به خودمون میاره تا بهتر قدرشو وقتی روی زیباشو برامون عیان می کنه بدونیم ، اما این که می گم من چیزی از تلخی هاش به یاد نمیارم به این خاطره که به قدری سال گذشته برای من آموزگار خوبی بوده و ازش چیز یاد گرفتم و توی دل پر تلاطمش رشد کردم و آزمودم و بزرگ شدم که یه جورایی نمک گیرش هستم و دلم نمیاد تا بدیهاش رو به یاد بیارم ... توی یکسال گذشته ، فهمیدم که چه توانائی هایی داشتم که ازشون غافل بودم ، این توانایی که دختر قشنگم رو یکسال بزرگتر کنم ، این که مادر خوبی باشم ، این که بتونم خونه ی قشنگم رو گرم نگه دارم در حالیکه مسوولیتهای بیرون از خونه ام رو هم به دوش دارم ، این که ، این همه کار و مسوولیت مانع از رشدم نشه و تا اونجاییکه در توانم بوده به اندوخته هام اضافه کنم و روزهامو خیلی به بطالت هدر ندم ، این که بتونم روزهای خیلی سخت رو پشت سر بگذارم و یاد بگیرم که همه ی سختیها با صبر و تحمل تموم می شن اما شهد شیرینی که از سپری کردن اونها با موفقیت توی جون و دل آدم می مونه تا ابد کام آدم رو شیرین می کنه ... امروز داشتم با خودم فکر می کردم که یکی از بزرگترین موهبت های زندگیم تا امروز ، چشیدن طعم شیرین مادری بوده ، فقط خدا می دونه که چقدر از این موضوع خوشحالم و تمام تلاشم رو می کنم تا برای دخترم یه مادر خوب باشم ، و برای رسیدن به این هدف سعی می کنم هر روز از نو متولد بشم ، و هر روز انسان بودن رو به معنای واقعیش تلاش کنم ...

سال نو رو به تمام دوستای مهربون و گلم که اینجا رو می خونن تبریک می گم ، به تمام کسانی که این یکسال خیلی چیزها ازشون آموختم ...آرزو می کنم که سال آینده برای تک تک ما سالی باشه پر از خیر وبرکت و شادکامی و سلامتی و ایمان و خداوند همه ی کسانی رو که دوستشون داریم در کنارمون حفظ و شادیهاشون رو روز افزون کنه ...

 *سارا محمدی اردهالی

حالا من شامل قسمت سوم هستم ( بعدتر راجع بهش می نویسم ) ، خودم را دارم به سختی می کشم تا گفتنی هایم را بنویسم ...

...

این آفتاب لعنتی هم انگار قصد داره آدمو کور کنه ، چنگ انداخته توی تخم چشمم ... غر می زنم و به زمین و زمان ناسزا می گویم ...فکر می کنم حرفم را نمی فهمد ، به خاطر همین بلندتر تکرار می کنم : " نمی فهمی ؟! من دیگه یه دختر کوچولو نیستم که نگاه آبی مواجش !!! رو ( سعی می کنم تمام تمسخری را که می توانم در آبی مواج بگنجانم ) به آینده بدوزه و منتظر معجزه باشه ، بابا من سی و یکسالمه ( سالمه رو با تاکید بیشتر می گویم که تاثیر بیشتری هم بگذارم ) هنوز مستاجرم ... خونه بماند ، هنوز خیلی کارهای نکرده و چیزای نداشته دارم که بهش نرسیدم ، آخه من تحمل سابق رو ندارم ... می فهمی ؟!!! آدم به این سن که می رسه خیلی حساس تر می شه ، احساس می کنه که نیمی از راه رو رفته ولی دستش رو که باز می کنه می بینه هیچی توش نیست ، زندگی هم مثل یه مشت آب که تو دستت باشه و تا به خودت بیای از لابه لای انگشتات شره کرده باشه ، چیز چندانی ازش باقی نمونده الا یه خیسی بی خودکی ، که اونم به خاطر اینه که زجرت بده مبادا یادت بره که چی تو دستت داشتی و حالا دیگه نیست ... می فهمی یا نه ؟!!! " ...غر می زنم ، غر می زنم و هر چیزی را که دلم می خواهد داشته باشم و یا دلم می خواسته داشته باشم و ندارم پشت هم لیست می کنم ... "...اصلن ما دلمون رو خوش کردیم که داریم زندگی می کنیم ...زندگی یه گوشه نشسته انگشت به دهن داره فکر می کنه اینکاری که ما داریم می کنیم اسمش چیه ... " به گذشته های دور فکر می کنم ، انگشت می اندازم توی دل اندرون خاطراتم تا ببینم چه چیزهای دیگری برای گله کردن دارم و چه چیزهای دیگری نداشته ام که می توانم به خاطر نداشتنش غر بزنم ...جز چرک و کثافت چیزی به انگشتانم نمی چسبد ... پس غر می زنم ...غر می زنم و به زمین و زمان ناسزا می گویم و فکر می کنم که اصلا حرفهایم را نمی فهمد ...

شب آرامی است ...فکر می کنم که تجریش از همیشه دوست داشتنی تر است ... باران نم نم می زند توی صورتم و دستفروش ها خرده ریزهایشان را کمی جا به جا می کنند تا کمتر خیس شود ... هوا بی نظیر است ... چه توت فرنگی های سرخ و تازه ای ...تجریش همیشه پر از نوبرانه است ...بوی عطاری ، بوی میوه های تازه ای که هنوز امسال نخورده ام ...بوی پیراشکی داغ ، بوی سبزی هایی تازه ، بوی یک عالمه ماهی قرمز کوچولو توی یک آکواریوم بزرگ ، بوی خاک نمناک و چمن خیس ...بوی آویشن ذرت مکزیکی که هیچ جایی درخاطرات گذشته ام ندارد ...بوی بازارچه ی تجریش ...دردم را یادم رفته است ...کوچه ماهروزاده یادآوریم می کند که چرا آنجا هستم ... در مرکز ام آر آی منتظرم که منشی پذیرشم کند ... صدای گریه ی بچه های کوچولو دیوانه ام می کند ، چند کودک بیهوش روی دست مادر یا پدرشان افتاده اند ...آنهایی که بیهوش نیستند یکسره گریه می کنند ، بچه های نحیف و دردمندی که استیصال از سر و روی پدر و مادرهایشان می بارد ... آنهایی که بچه های ساکت روی دستهایشان افتاده اند دارند شرح حیرانی شان را برای هم تعریف می کنند و دل های پر از دردشان را به هم نشان می دهند ...خیلی شلوغ تر از آن چیزی است که از این موقع شب انتظار داشته ام ... منشی از پشت دیوار شیشه ای از بین صدای شیون بچه ها سعی می کند تا بشنوم : " خانوم محترم ...اصلن امکان پذیرشتون نیست ... چندین مورد بیهوشی داریم ... بیهوشی ها که شروع بشه دکتر دیگه مریض نمی پذیره ... این طفلکی ها رو ببینید از هفت هشت ساعت پیش ناشتا هستند و الان هم بیهوش شده اند برای ام آر آی ... به ما هم حق بدین ... "به طفلکی ها نگاه می کنم ، اشک در چشمانم حلقه می زند و بقیه ی حرفهای منشی را نمی شنوم ...یاد طفلکی خودم می افتم ، پارسال همین موقع ها که چقدر بیمار و رنجور بود ...یاد چندین ساعت ناشتا بودنش می افتم و پستانک لاتکس بی رنگی که نه تا آن موقع خورده بود و نه هرگز بعد از آن خورد و چقدر از گرسنگی آن را مکید ... یاد طفلکی شیطان و نازنین امسالی ام می افتم که چقدر از داشتنش خوشحالم و یاد این می افتم که یادم رفته است چقدر باید به خاطر طفلکی ام خوشحال باشم و چقدر ناسپاسم و چقدر فراموشکارم و خدا چقدر مهربان است و بخشنده است و هرگز دستش را دراز نمی کند و خرخره ام را نمی چسبد و قهر آلود به یادم نمی آورد که چه بنده ی نمک نشناسی هستم ... برای روز دیگری از منشی وقت می گیرم ... دستهایم را در جیبم فرو می کنم و زیر باران تنک و خوشبوی میدان تجریش به راه می افتم ... عطر توت فرنگی های تازه را به ریه هایم می کشم و دردم را از یاد می برم ... غرغر های امروزم را هم ...

پ . ن : فریبای عزیزم ...مامان رایان گلم ...همیشه و هر لحظه به یادتم و هرگز لینکت رو پاک نمی کنم تا زمانیکه برگردی و باز هم برام کامنت بذاری و از شوق لبریز بشم ... هر جا هستی برای سلامتی تو و رایانم دعا می کنم ... به قول روباه شازده کوچولو ، تو من رو بدجوری اهلی کردی ... پس همیشه منتظرت می مونم ...خیلی حرفها برای گفتن به هم داریم ...زود برگرد و دوباره بنویس ...

پ . ن : ساناز نانازم مرسی که منو به بازی ترانه ها دعوت کردی ، قصد داشتم زودی بیام و دعوتت رو اجابت کنم ولی حالم اصلن برای شرکت تو این بازی مساعد نبود ... می دونی که خیلی دوست دارم ... پس منو ببخش ...و عذرم رو بپذیر ...

پ . ن : آیدای عزیزم ... چه بنویسم ، چه نه همیشه به یاد تو و لاریسای گلم هستم ، اصلن باهات قهر نیستم و مثل همیشه دوستت دارم ...مامان فراز ، نونوش جون به وبلاگاتون سر می زنم اما کامنت هام ثبت نمی شه ، شاید هم من بلد نیستم ...بهم بگین چه کار کنم ...

پ . ن : مامان هنای گل ، لیلی عزیزم ...خیلی خوشحالم که توی این روزهای پر مشغله هم بازم می نویسین و مارو خوشحال می کنین ... خواستم اینجا رسما ، از همت والاتون تقدیر کنم ...ممنون که خیلی از ماهارو توی تجربه ای که هرگز نداشتیم سهیم کردید ...

پ. ن : مهسای عزیزم ... خیلی خوشحالم که برگشتی و می نویسی ... خیلی خوشحالم که پایان نامه رو تموم کردی ... یه دنیا خوشحالم که اینجا می خوام تولد باران جون گلمو تبریک بگم ...