چرا من چند وقته سریال " لاست " رو گرفتم و حتی وقت ندارم کیفیت دی وی دی هارو چک کنم ؟!
چرا روزام چسبیده به شبام و شبام به روزام و حتی دیگه داره علائق قبلیم یادم می ره ؟!
چرا هزار ساله هیچ فیلم جدیدی ندیدم و شهامت ندارم به آرشیو فیلممون که دائم در حال آپدیت شدنه سر بزنم ؟!
چرا همش دارم فکر می کنم که چقدر در گذشته وقت هدر دادم ؟!
چرا وقتی همکارهای مجرد یا بی بچه ام دم از کمبود وقت می زنن خنده ام می گیره ؟!
چرا هر کار فوق العاده ای این روزها می خوام بکنم باید یا از جونم مایه بذارم یا از پولم ؟!
چرا هروقت دلم می خواد با بابایی نورا برم سینما باید علاوه بر پول بلیط یه پول کپل دیگه ام بدم به پرستار نورا ؟!
چرا هزار ساله دلم می خواد کار دومم رو ول کنم ولی هر کاری می کنم دلم نمی یاد ؟!
چرا هر چی تلاش می کنم یه راهی باز بشه تا زبانم رو ادامه بدم اون راهه باز نمی شه ؟!
چرا اعتماد به نفسم رو برای بعضی کارهای گذشته از دست دادم و فکر می کنم خیلی ازشون دور شدم ؟!
چرا با اینکه اغلب همکارام به انگلیسی حرف می زنن سعی می کنم تا مجبور نشدم خودمو قاطی نکنم و فکر می کنم همه چی یادم رفته ؟!
چرا هر کتابی رو که شروع می کنم به خوندن ، وسطاش خوابم می بره و فرداشم هیچی یادم نمی یاد و باید از اول شروع کنم ؟!
چرا هزار ساله نتونستم یه سفر درست و حسابی برم ؟!
چرا هر وقت می خوام یه کار مثبت بکنم ، فکر می کنم بخوابم خستگیم در بره بهتره ؟!
چرا این همه دلم برای تنهاییم تنگ شده و هیچ فرصتی دست نمی ده تا یه کم با خودم خلوت کنم ؟!
چرا خونه دیگه هیچ وقت اون قدر که دلم می خواد مرتب و تمیز نمی شه ؟!
چرا هر کاری می کنم مثل گذشته سر و وضعم مرتب باشه بلاخره یه چیزی با یه چیز دیگه هماهنگ نیست ؟!
چرا چراهای زندگیم انقدر زیاد شده که فکر می کنم دیگه خودمو نمی شناسم ؟!
چرا الان یه نفس راحت کشیدم و به ذهنم رسید خدا پدر اون کسی رو بیامرزه که پستهایی چرایی رو خلق کرد ؟؟؟؟
