یعنی به همین سادگی و سرعت تمام شد !؟... مثل یک چشم بر هم زدن ؟!! ... سال گذشته را می گویم ... سیصد و اندی روز ، زندگی اش کردم و حالا انقدر دور به نظر می رسد که علیرغم تمام مواهبی که به من عطا کرده است نمی دانم در موردش چه بنویسم ...

اما وقتی بر می گردم و به آن می نگرم ... دوستش دارم ... نه اینکه تلخ نبوده باشد نه اینکه سختی نکشیده باشم ، نه اینکه تمامش خوشی وسلامتی بوده باشد ... نه اینکه عزیزی را از دست نداده باشم ...اما ... حالا ... این روزها که نگاهم رنگ بلوغ بیشتری گرفته است می بینم که دوستش دارم ... می بینم که مواهبش و برکاتش بیشتر به یادم مانده است ... می بینم که اگر تلخی ای بوده در شیرینی درایت ما حل شده پس من هستی را بابت بخشیدن درایت و خردمندی مقابله با تلخیها شکرگزارم ... نگاه می کنم به لحظاتی که درد کشیده ام ، به لحظات سخت ناخوشی و می بینم در صبوری و توان و تاب و تحمل ما رنگ باخته است ، پس من از هستی بابت قدرتمندی و صبوری ای که به من عطا کرده سپاسگزارم ... نه اینکه خشم و قهری نبوده ، که خشم بخش ناگزیر انسان بودن من است اما همه ی قهر و غضب ها در برابر عظمت عشقی که همیشه در میانمان جاری و ساری بوده بخشودنی و قابل گذشت به نظر آمده ، پس من هستی را قدر می نهم به این خاطر که مرا شایسته ی تجربه ی چنین عشقی دانسته ... نه اینکه عزیزی را از دست نداده باشم که زیستن را هیچ مفری از رفتن نیست ، اما هستی را سپاس که به من اهلی شدن را آموخت اگر چه به قیمت دلتنگی فراق باشد ، زیرا همیشه بر این باورم که از عدم هیچ بر نمی آید ، نه سختی ای و نه لذتی ... در من نیروی غالبی است برای پیدا کردن روزنه های نور ، دستم را در دستان تقدیر گذاشته ام ، سر مجادله ندارم و می بینم که وقتی مهربانانه با او می سازم چقدر با من سازگارتر است ، هستی را سپاس که به من آموخت با جریان زندگی همراه شوم ، که ستیز با زندگی تنها انرژی و توانم را می گیرد و زندگی هرگز کراماتش را به کسانی که با او سر جنگ دارند نمی بخشد ...

به این جا نگاه می کنم ... به خانه دوم دخترکم ... به دفترچه ی خاطرات زندگیش ... خوب که فکر می کنم می بینم این جا بیش از اینکه نمودار رو به صعود رشد دخترکم باشد نمودار زیبای رشد من است ... چرا که رشد دخترکم بدون ثبت ماشینی هم فاقد اعتبار نخواهد بود ، رشد دخترکم آنقدر طبیعی و عیان است که حتی اگر ثبت نشود هم خودش را به نمایش می گذارد ... این منم ... این من درون من است که باید رشدش را ثبت کنم تا باور کنم و از یاد نبرم که هستی چقدر مهربانانه بعد از بخشیدن دخترکم به زندگیمان راه رشد و بلوغ را نیز برایم هموار کرده است ... هستی را سپاس به خاطر تک تک لحظاتی که در سال گذشته سپری کرده ام ...

پ .ن : آمدن بهار را با تمام زیبایی  و سبزیش به همه ی دوستان نازنینم که این جا را می خوانند تبریک می گویم و بهترین ها را در شروع سال نو برایتان آرزو دارم ... با تمام توان سعی می کنم به خانه ی تک تک شما سر بزنم و تبریک و آرزوهای خوبم را انجا هم ثبت کنم ، اما اگر نشد بر من ببخشید ...