نورای بیست و دوماهه !!

من نمی دونم نوشتن این پست چقدر برای دیگران جالب و خوندنیه ...ولی راستشو بخواین حتی اگه هیچ کس هم این پست رو نخونه من برای دل خودم و این که یه جایی کارهای نورا رو ثبت کنم تا در آینده یادم نره که این موش کوچولو از کجا به کجا رسیده ، دوست دارم یه پست کامل در مورد نورا بنویسم ...هر چند که نورا اونقدر این اواخر تغییرکرده که حتی یه پست کامل هم براش کمه . واقعیتش اینه که من همیشه از خوندن این جور پست های دوستان نورا که همسن اون هستن خیلی خوشم میاد ، چون فکر می کنم مثل یه کلاس آموزشی می مونه که به شناخت هر چه بیشتر ما از بچه ها کمک می کنه ...درسته که کتابهای زیادی برای مطالعه هست ولی تجربه های شخصی و ملموس همیشه بهتره ، چون خوندنشون هم مفرحه و هم آموزنده ... به خاطر این که کمتر چیزی رو از قلم بندازم ، یه پست شماره دار می ذارم :
1.نورای گل من 27 اردیبهشت 22 ماهه می شه و این معنیش اینه که دخترکم تا دوسالگی فقط دوماه دیگه باید انتظار بکشه . به نظر من دوسالگی خیلی سن مهمیه .
2.نورا خانوم ما ، تقریبا هر کلمه ای رو که بشنوه تکرار می کنه ، حتی جملات دو و سه کلمه ای هم می سازه . بعد از خوردن آب یا هر وقت که اذان رو می شنوه دستاش رو می بره سمت آسمون و می گه : الهی شکر . و هرزمان که احساس کنه کوچکترین دلخوری از دستش دارم فوری می گه : مامانی ، دوست دارم ( به کسر سین ) !!
3. به نسبت گذشته کمتر حرف گوش می کنه و خرابکارتر شده ، اما در مجموع خیلی خانومه ، چون هر کار بدی که می کنه می گه ببخشید ، و کافیه که من بهش بگم که از دستش ناراحتم و کاری که کرده زشت بوده ، اونوقت تمام تلاششو می کنه تا با بوسه های شیرین و متعددش از دل من در بیاره و وقتی ازش می خوام که دیگه اون کار رو نکنه تند تند می گه باشه باشه ... نکته ی جالب اینه که خیلی از من حساب می بره و اصلا طاقت نداره که من کوچکترین دلخوری ای از دستش داشته باشم ...
4. شبها موقع خواب می گه : ( شب بلیل - به کسر لام ) و صبحها تا چشمشو باز می کنه می گه ( سلام .صبح بلیل )
5.هنوز هم به موقع ، وقتی که احساس می کنه شب شده و خسته است می گه لالا و با ما بای بای می کنه و می ره بی سر و صدا توی تختش می خوابه .(صد البته من و شما بهتر می دونیم که یه خرگوشی زیر نیم کاسه اش هست و گرنه کدوم بچه ای تو مرز دوسالگی این طور با عشق از آتیش سوزوندن شبانگاهی دل می کنه ؟! )
6. علاقه اش به خرگوشش نه تنها کم نشده بلکه دیگه صبحها وقتی بیدار می شه نمی تونه ازش دل بکنه و می خواد اونو به زور از تختش بیرون بیاره . خلاصه که هر روز صبح ما ماجرایی داریم با پنهون کردن خرگوشش . دائم از ما می خواد به خرگوشش ابراز علاقه کنیم ، انقدر که من تو این مدت به این یه تیکه پارچه ی صورتی گفتم دوستت دارم به بابایی نورا نگفتم !! به همین می گن بچه سالاری ؟!
7. این نورا خانوم ما به طرز عجیب غریبی مستقله ، به سرعت با همه دوست می شه (منظورم از همه ، فقط آدم بزرگهاست ) و همه جا بدون کوچکترین بهانه گیری بی ما می ره و می مونه و اصولا انقدر از دیدن آدمهای جدید لذت می بره که گاهی مارو فراموش می کنه و با اونها گرم می گیره البته اگه از ته دلم بخوام بگم ، راستش اینها اصلا مایه ی خوشحالی من نیست و عمیقا به مامانهایی که بچه هاشون همش دوست دارن کنار اونها و چسبیده به اونها باشن حسودیم می شه ، احساس می کنم اونجوری احساسات مادرانه ی آدم بیشتر ارضا می شه . تازه چه معنی داره دختر انقدر زودجوش باشه و انقدر توکوچه و خیابون برای همه بوس بفرسته ... ؟!! گاهی به زور خلق الله رو تو کوچه و خیابون بوس می کنه ...خداییش دخترم ، دخترای قدیم... . .
8. دیگه اینکه حسابی به درست کردن بازیهای فکریش مسلط شده ، الان می تونه تمام اشکال رو درست سر جاشون بذاره ، حتی می تونه شکلها رو براساس رنگشون طبقه بندی کنه مثلا قرمزها رو روی هم و سبزها و زردها و آبی ها رو هم روی هم جداگانه می چینه .
9.هنوز به کتاب خوندن ( یعنی اگه خونده کنی براش ، صیغه ی فعلش رو خودتون درست کنید ) به شدت علاقه منده ، می شه با این کار مدتها مشغولش کرد ، جالب اینه که خودش راجع به هر صفحه توضیح می ده که مثلا توی این صفحه نی نی داره چی کارمی کنه ( من از این بخشش خیلی خوشم می یاد )
10.کار دیگه ای که مورد علاقه شه ، آشپزیه . کافیه دو تا قابلمه با یه کم ماکارونی و هویج و سیب زمینی ، لوبیا یا هر چی تو یخچال هست بهش بدی تا یه دوساعتی با اونها مشغول آشپزی باشه ، واگر هم احیانا بخوای به غذاش سرک بکشی و درشو برداری داد می زنه : بپزه ...بپزه ...( یعنی درشو برندار، نمی پزه!!! ) خداروشکر که از ما نمی خواد اون معجونی که درست کرده رو بخوریم ،چون خودم با دوتا چشمام دیدم هر آشغالی از روی زمین پیدا می کنه می ریزه تو قابلمه ، حتی یکبار یه تار از موهاشم که لای کشش گیر کرده بود انداخت توش و وقتی من گفتم اه ( به فتح الف ) گفت : اه نه ، مون منه !! ( این نون رو بی خود و بی جهت به آخر خیلی از کلمه هاش اضافه می کنه )
11. وضعیت غذا خوردنش کماکان تعریفی نداره که هیچ ، تازه از اونجایی که یاد گرفته حرف بزنه ، برای خوردن یک قاشق برنج اونقدر می گه ( هاپو برو ، به به منه !... مگس برو ، به به منه! ...پشه برو ، به به منه !...پیشی برو ، به به منه ! ...) که به اندازه ی یک بشقاب برنج کالری می سوزونه !!! تنها چیزی رو هم که دوست داره فقط گوشته ، و با برنج و سبزیجات اصلا میونه ای نداره ...
12. فرشته کوچولوی ما هنوز هم شصتشو می مکه ، و هر بار که تاول شصتشو نشونش می دیم و ازش می خوایم که این کارو نکنه به ترتیب از انگشت کوچیکش شروع می کنه و تک تک انگشت های دیگه رو که تاول ندارن امتحان می کنه ... ما هم از کرده مون پشیمون می شیم ، چون احتمالا شما هم با ما هم عقیده هستین که میکروبهای موجود روی یک انگشت که دائم هم در حال آب تنی هستن قطعن تمیزتر و کمتر از مجموع چهار تا انگشت دیگه ان ! نه ؟!
13.خانومی ما نقاشیش هم این روزها بهتر شده و خطوطی که می کشه دامنه ی وسیعتری داره ، از اونجاییکه همه ی بچه ها به نقاشی روی دیوار خیلی علاقه دارند ، نورا هم توی خونه ی ما یه دیوار مخصوص به خودش داره ، که باباییش اونو با کاغذهای سفید پنجاه در هفتاد پوشونده و نورا هر بار که می خواد نقاشی کنه ، فقط روی اون دیوار تمرین می کنه ، البته کاغذها تقریبا هفته ای یکبار عوض می شه چون من و بابایی هم گهگاه از نشون دادن توانمندیهامون به نورا دریغ نمی کنیم و قصد داریم تا سال دیگه با این کاردستی های قشنگمون یه نمایشگاه بزنیم !!!
14. شخصیت های محبوب نورا توی این سن : خب ، گفتن نداره که اول از همه ، خرگوشش . بعد سه چرخه اش که بهش می گه : قوقول ، چون قوقولی قوقو می کنه و شکل خروسه ، ( این رو هم بگم که از وقتی این سه چرخه رو خریدیم ، پیاده روی های عصرگاهی با نورا خیلی راحت تر و لذت بخش تر شده ) جری ( از کارتون تام و جری ) با نام مستعار پیشی ، روم به دیوار، شرمنده ام ، کامران و هومن ( که مطمئنم این عناصر مفسد غربزده از خونه ی پرستارش به زندگیش راه پیدا کرده اند !!!!) و بلاخره تمام مردهای محل به خصوص دو تا آقای سوپری سر خیابون با نام مستعار" عمون " که هر روز ماچ مالی می شن و یه خوراکی مجانی به این خانوم خانومای ما می دن ...و همین روزهاست که ورشکست بشن و بار و بندیلشون جمع کنن و برن احتمالا دریان ...
خب ، فکر کنم در حدی که بشه نورای بیست و دوماهه رو تجسم کرد ، نوشتم . خدارو شکر می کنم که به زندگی ما این فرصت رو داد تا بیست و دو ماه گذشته رو از نعمت وجود یه کوچولوی شیرین و دوست داشتنی بهرمنده باشیم و دعا می کنم این موهبت رو هیچوقت از زندگی ما دریغ نکنه و تمام کوچولوها زیر سایه ی پدر و مادرهاشون در صحت و سلامت سالهای دراز زنده و شاد باشن .

پ.ن : از همه ی دوستای گلم که نگرانم بودند ممنونم ، من الان حالم خوبه و انشاالله خوبتر هم می شم . یه مشکلی داشتم که با چند روز بستری خیلی بهتر شد و حالا هم دارم دوره ی نقاهتم رو می گذرونم و قطعا با وجود گرم دوستان خوبی مثل شماها که بهم این همه انرژی می دین در آینده ی نزدیک کاملا به بیماریم غلبه می کنم.
پ . ن : فریبای عزیز ، دلم می خواد تولد رایان گلم رو اینجا توی وبلاگ نورا با کمی تاخیر تبریک بگم و از خدا بخوام که هر جا هستید جمع سه نفره تون سالم و سرحال باشه . اینو بدون که ما تو رو از یاد نبردیم و همیشه منتظرت هستیم تا بیای و برامون بنویسی و سال دیگه این موقع یه جشن تولد درست و حسابی توی وبلاگ خودت برای رایان برپا کنی و ما هم بیایم اونجا و رسما تبریک بگیم .
پ.ن: از همه ی دوستان عزیزم که از من خواستند فونت نوشته هامو درشت تر یا فاصله ی سطور رو بیشتر کنم عذر می خوام ، چون هر کاری می کنم بزرگتر از این نمی شه و فاصله شون هم تغییر نمی کنه ، شاید هم من روششو بلد نیستم . به هر حال لطفا منو همین جوری بپذیرید و تحمل کنید ...

---